Recensies

  • Het uur van de pad

    Liesbeth Lagemaat
    Het uur van de pad

    Grillige woordenstroom

    De dichtregels van Liesbeth Lagemaat zwermen alle kanten uit, haar voordracht is theatraal. Je moet ervan houden. Zelf kan ik wel genieten van het grillige verloop van haar gedichten, maar er komt altijd een punt dat ik Lagemaat niet meer volg in die bewegingen, vanaf waar ik haar niet meer geloof. Waar ze me te barok wordt, wellicht.

    Het uur van de pad, Lagemaats vierde, heeft een duidelijke compositie. Elk gedicht staat voor een minuut. Dat uur is ruim gerekend, want er staan (exclusief de proloog) 80 gedichten in deze bundel. In de 28e minuut wordt gemeld: ‘Dit is het uur van de pad’ en in dezelfde minuut wordt gezegd dat het niet zoveel uitmaakt hoe lang dat uur is: ‘Achtenzeventig minuten anderhalve seconde een slag/ in de lucht het maakt niet uit’. Onderaan de bladspiegel van elke bladzijde vinden we telkens een regel van een gedicht over een pad dat zodoende als een extra stem door de hele bundel loopt.

    Wat wordt precies met die pad bedoeld? De proloog geeft een definitie in de vorm van een vraag: ‘Formule Pad = Wat’. Verderop in het gedicht volgt nog de precisering: ‘Pad = wat ik niet ben’. Zo rekt Lagemaat de grenzen waarbinnen ze zich in deze bundel zal bewegen zo ver mogelijk op. Het uur is immers geen uur en de pad is geen pad.

    Zowel in het taalgebruik als in de beeldentaal waaieren de regels nogal uit. Dat levert mooie beelden op, maar toch doen veel regels nogal geforceerd aan. Bijvoorbeeld in het wat overspannen gebruik van het Middelnederlands (soms zelf verzonnen), of in theatraal aandoende herhalingen (‘Maar luister!’). Lagemaats woordenstroom laat zich ondanks alle pogingen lastig beteugelen. Uiteindelijk gaat de grilligheid ten koste van de zeggingskracht.

    UitgeverWereldbibliotheek
    Jaartal2012
    RecensentEdwin Fagel
    Editie2012-2