Recensies

  • Liefde is voor feestdagen

    Renske Sinkgraven
    Liefde is voor feestdagen

    Zesjeswerk

    Rense Sinkgravens derde bundel Liefde is voor feestdagen is stilistisch opvallend divers. De euvels van zo’n grabbelton komen echter snel aan het licht. Het boek bevat maar weinig gedichten die echt geheel overtuigen.

    Sinkgraven gebruikt een flink aantal opvallende ideeën en trucjes, zoals het gebruik van herhalingen of fragmenten Duitse tekst. Daarnaast zijn de gedichten onderling vrij divers. Er is een flinke scheut gedateerd aandoende neo-romantiek, maar ook een tekst over het boerenbestaan en nog wat alledaagse natuurlyriek in parlando. Elk gedicht onderscheidt zich zo van de andere en dat is charmant, maar niet veel meer dan dat. Inhoudelijk beklijft de bundel namelijk niet erg.

    Liefde is voor feestdagen opent sterk met ‘Geen God’, over een fietsaanrijding. Verschillende beelden verstrengelen zich, waardoor er een intrigerend gedicht ontstaat. Het thema van een vader met God vergelijken en andersom is vrij klassiek, maar het fietsongeluk maakt het thema erg tastbaar. Bovendien gebeurt hier echt wat onder de oppervlakte. Neem alleen al de indringende eerste twee regels: ‘Wij botsten, jij viel,/ een vorm van gerechtigheid.’

    Helaas gaan na dat gedicht zowel de inhoudelijke kwaliteit als de moderniteit wat achteruit. Sinkgraven maakt het soms heel bont met clichématige regels als ‘In je gedachten lees ik liefde, leegte,/ zwart verdriet.’ De Romantiek en de moderne tijd, het is een wat ongelukkige combinatie. Het sarcasme uit de overigens mooie bundeltitel ontbreekt in zulke regels geheel.

    Het prettige aan de diversiteit van de bundel is dat zulke mankementen al snel afgewisseld worden door iets heel anders. Toch weet dat niet te verhullen dat Liefde is voor feestdagen typisch zesjeswerk is. De gedichten lijden iets te geregeld onder de aanwezigheid van een aantal zwakke regels of clichés. Bovendien kent Sinkgraven heel wat stijlen, maar beheerst hij er geen enkele echt tot in de puntjes. Het voelt vaak net te veel als pastiche en niet als iets zelfstandigs.

    UitgeverBordeauxreeks
    Jaartal2013
    RecensentMaarten Buser
    Editie2014-1