Recensies

  • Doodwater

    Sofie Verdoodt
    Doodwater

    Kunstig

    Wanneer is een bundel gelukt: als de dichter in zijn/haar (veronderstelde) intentie is geslaagd of als de lezer verrukt en veranderd de laatste regels in zijn/haar hoofd nog hoort nagalmen? Er vallen in Sofie Verdoodts debuutbundel in elk geval genoeg gelukte regels aan te wijzen. Wanneer ze bijvoorbeeld naar aanleiding van John Everett Millais’ Ophelia schrijft ‘de zon loopt als een ei/ over haar uit’, of als ze Helena (van Troje) in de mond legt: ‘dit is het leven: rug aan rug geboeid/ staan we op de planken te beven/ geschiedenis is met een inktzwart lint/ door mijn haren geweven’. Ook mooi, over dezelfde Helena: ‘haar borsten worden/ kleine dieren in zijn handen’. Maar in hoeveel pre-modernistische kunstwerken en oude mythes we ons als lezer van Doodwater ook mogen wentelen, en hoe kunstig Verdoodt haar registers daarbij ook beheerst, gaandeweg knaagt de vraag naar de urgentie van het fraais dat ons wordt opgedist. Hoeveel nieuws of dringends brengen haar pogingen tot identificatie met al die overwegend vrouwelijke helden uit vroeger dagen ons? Wat laat ze ons het verleden vertellen?

    Intelligent genoeg thematiseert Verdoodt juist dit probleem zelf ook, lijkt in elk geval tussen de regels door te worden gesuggereerd. We verkeren nog altijd bij Helena als ze schrijft: ‘ook ik wilde erin verdwijnen/ het is niet gelukt/ haar met mij te laten rijmen’. Op zowel de lezer als de dichter lijkt de regel uit ‘Robin Hood’te kunnen slaan: ‘ik zakte kniediep weg in een legende’. Hoe diep is kniediep eigenlijk precies? Je bent er nog niet tot over je oren in weggezonken, maar je zit er weldegelijk in vast. Over Ludwig II schrijft ze op driekwart van de bundel: ‘ik haal hem op in een andere eeuw/ meer dan dat heb ik niet te zeggen’. Aan de andere kant, zoals het slotgedicht ‘epiloog’ eindigt: ‘we hebben veel gedichten geschreven/ het is genoeg voor me te weten/ hoe graag hij ze toen las’. Wanneer is een bundel gelukt?

    UitgeverPoëziecentrum
    Jaartal2014
    RecensentThomas Möhlmann
    Editie2015-1