Recensies

  • Raadselwater

    Juliën Holtrigter
    Raadselwater

    Recht in haar vrijheid

    Bestaat ‘Sterrenwacht (Het Zwarte Gat)’ buiten het gelijknamige gedicht? In Juliën Holtrigters zesde bundel Raadselwater neem je deel aan een rondleiding die wordt gegeven door een aardige ‘prof’, die zich, ondanks zijn beheersing van het vakgebied, weinig engageert. ‘Het hart van de kosmos pompt naarstig/ rond, wat er ook maar voorbijkomt’, maar, lijkt de houding van de rondleider, ‘Laat het heelal doen wat het doet, het is/ groot en zelfstandig genoeg, zei Oort al’.

    Oort, voor wie niet direct heeft gegoogled, was meervoudig onderscheiden hoogleraar Sterrenkunde in Leiden. Hij bewees in 1927, een jaar na zijn promotie, de rotatie van de Melkweg. Het universum van het gedicht draait rondom deze (moeite met) duiding. ‘De Melkweg trilt in de druppel die hangt/ aan Gods neus, als je prediker mag geloven’, schrijft Holtrigter, ‘Wij eitjes, gelukkig onwetend daarvan,/ hebben al moeite genoeg onszelf te begrijpen’.

    Wat voor het gedicht afzonderlijk geldt, geldt voor Raadselwater als geheel. Soms vindt duiding zijn weg in tableaus waaruit de anekdote nog net niet is verdwenen, soms in geschiedenissen, die stevig aan hun taferelen verklonken zijn. In veel gedichten woont een mysterie, dat soms iets steviger, en andere keren wat subtieler wordt neergezet.

    Er is weinig mis met duiding, evenmin met Holtrigters hecht gecomponeerde poëzie. Twee gedichten echter, krachtige armen om een bundeltje, dragen Raadselwater: het poëticale openingsgedicht ‘Gelukkig wakker worden’ en het dito afsluitende ‘De raadselestafette’. Dit zijn gedichten, even nonchalant als precies, waar je je vinger niet achter Holtrigers raadselwater krijgt, al weet je aardig wat bedoeld wordt: wat (het schrijven van) poëzie vermag: ’Vanuit haar serre kijk ik de hemel/ recht in haar vrijheid’ en wat het achterlaten ervan (of van iets) nou werkelijk betekent: ’je weet niet eens wat je doorgeeft’. Je verlangt naar meer van zulke armen.

    UitgeverHarmonie
    Jaartal2015
    RecensentMerijn Schipper
    Editie2015-2