Recensies

  • Opmerkingen

    Nathalie Quintane
    Opmerkingen

    Proposities

    Op het eerste gezicht kunnen de simpele observaties van Nathalie Quintane worden gerangschikt onder ‘de poëzie van het alledaagse’. In plaats van het bijzondere krijgen we het gewone te zien, en wat triviaal lijkt blijkt ineens toch filosofisch en diep. Zulke poëzie kan algauw vermoeiend worden door haar eigen banaliteit, de oppervlakkige omkering dat je het ook van déze kant kunt bekijken.

    Bij Quintane is daarvan geen sprake. In Opmerkingen, verschenen in de Franse reeks van drukker-uitgever Studio 3005 (tegenwoordig Uitgeverij Vleugels) in een mooie vertaling van Kiki Coumans, is elke pretentie of slimmigheid afwezig. In deze bundel presenteert Quintane in drie reeksen een aantal willekeurige situaties: in de auto, het huis en in de titelloze, derde reeks wordt een aantal alledaagse voorvallen geschetst. ‘Voorvallen’ is nog een groot woord: het gaat Quintane om de dode momenten die normaal niet worden opgemerkt, laat staan wor- den opgeschreven. Geen gebeurtenissen, maar ‘wat er gebeurt’ naast het vertrouwde verloop van de tijd, terwijl je iets anders zegt of doet, ergens of juist nergens mee bezig bent: ‘Als de achterbak opengaat, neemt hij mijn hand mee’.


    Maar Quintane doet meer dan dat, omdat ze ook de vraag stelt wat het opgemerkte verraadt over de ordening van de wereld. En welke rol taal in die ordening speelt. Erg zwaar wordt dat nooit, eerder speels, soms zelfs wat flauw:

    Soms breekt een onverwachte verkeersdrempel
    een zin in het midden af.

     
    Bovenal maken dergelijke regels duidelijk dat bij Quintane alles in de kantlijn gebeurt. Wat ze schrijft zijn ‘opmerkingen’, maar het enige wat de lezer te zien krijgt, zijn de opmerkingen. Niet het verhaal daaronder. Deze opmerkingen zijn dan ook eerder proposities, gemaakt van taal, die het geobserveerde weliswaar proberen te vangen, maar eigenlijk vooral het geconstrueerde karakter van de werkelijkheid laten zien, inclusief die van het alledaagse zelf. ‘Een ingestort huis is hetzelfde huis in een andere ordening’, lezen we dan ook. De poëzie van Nathalie Quintane is poëzie over de poëzie van het alledaagse.

    UitgeverStudio 3005
    Jaartal2015
    RecensentFrank Keizer
    Editie2016-2