Poëzie Live

Alle dingen mogen besproken worden; veel dingen moeten ook worden besproken, bezongen of bevochten. Het is in het moment van spreken – het liefst op een podium – en luisteren dat het menselijk bestaan in al haar veelzijdigheid het beste tot haar recht komt. Spoken word-organisatie Mensen Zeggen Dingen heeft dat maar al te goed door, al 10 jaar namelijk, en dat werd donderdag 12 september uitvoerig gevierd in de paarse zaal van Doornroosje in Nijmegen. Op de avond werd gereflecteerd, stilgestaan bij mijlpalen, eindeloze dankwoorden uitgesproken, maar bovenal werd er veel gezegd over veel verschillende dingen door veel verschillende mensen, in de breedste zin waarin spoken word en poëzie dat kunnen.

Tekst en foto's: Emma Blom

Cees de Boer en Tim Leenders, die destijds Mensen Zeggen Dingen oprichtten, openden de avond met een openhartig inkijkje in het ontstaan van het platform. Hoe succesvol de organisatie nu ook is, het is hen niet komen aanwaaien. Het was een eerlijke voordracht, waarin passie voor woord en taal de boventoon voerde. Al snel werd duidelijk dat het persoonlijke onlosmakelijk verbonden was met de organisatie. Wanneer het persoonlijke leven van Cees vroeg om een stapje terug te doen, deed hij dat ook, uit liefde voor de organisatie en geloof in de potentie. Zo droegen Cees en Tim het stokje na vijf jaar over aan een nieuw bestuur. Dat bestuur bestaat onder andere uit Teddy Tops, Mahat Arab, Thamar Kempees, Maaike Schets en Tessel Rijneveldshoek. In de voordracht van Cees stond het durven loslaten om erop te vertrouwen dat je weer samenkomt centraal, hoe kwetsbaarheid verbindt en dat werken vanuit passie iets ontzettend moois kan opleveren. Een kwetsbaar en kostbaar geluk, zoals hij het noemde.

Naast Cees stonden ook Sophia Blyden, Nicole Kaandorp, Sabina Lukovic, Esohe Weyden en Anne Boskop op het podium. De avond werd afgesloten door neo-soul/R&B-artiesten Jeroen Antoine en Abel – artiestennaam Amèl – die voor die avond de handen ineensloegen. De voordrachten waren veelzijdig en echoden de diversiteit binnen spoken word en poëzie. Nicole Kaandorp speelde letterlijk met taal door zichzelf live op te nemen met een loopstation. Sophia Blyden las voor uit haar debuutbundel Dobberen, waarin de tragiek en komedie van het moederschap wordt onderzocht: de aanloop ernaartoe, de maatschappelijke vanzelfsprekendheid, de gevierde en verzwegen kanten, het wel of niet krijgen van kinderen en vriendinnen die die wel krijgen. "Met haar platte buik is ook haar persoonlijkheid verdwenen, ze lachte zacht maar ik geloofde haar tanden niet… Ik wil dat je zegt dat je terugverlangt naar de tijd ik, ik, ik en de baby die kan…" De Antwerpse Esohe Weyden droeg voor uit haar bundel Tussentaal, waarin taal, ritme en dromerige beelden je meenemen in haar belevingswereld. Zo onderzocht ze boosheid in een van haar gedichten en zei:

"…We zouden onze woede kunnen opklaren, onze woelige bewogenheid uit onze warrige hoofden wissen, onze benen opvouwen tot we als origami uit scherpe hoeken en harde vlakken bestaan, maar verfijning in elke plooi dragen…
…We zouden kunnen wandelen op de krijtlijnen van onze verbeelding…
…Misschien, als ik woede had gekend zoals ik gul vergiffenis heb gegeven, was de Gordiaanse knoop in mijn maag allang ontward…"

Mensen Zeggen Dingen bestaat 10 jaar, en dat is zowel een mijlpaal voor de organisatie als voor de Nederlandse poëziescene. Mensen Zeggen Dingen is over de laatste 10 jaar namelijk uitgegroeid tot een gerenommeerd spoken word-podium dat landsgrenzen binnen het Nederlandse taalgebied overschrijdt en verbindt. De organisatie heeft een vaste plek voor zichzelf bemachtigd binnen de cultuur- en poëziewereld, en dat is indrukwekkend omdat de waardering voor spoken word 10 jaar geleden nog niet zo wijdverbreid was als vandaag de dag. Mensen Zeggen Dingen heeft daarin een belangrijke rol gespeeld. Ze maken poëzie toegankelijk, gemoedelijk, en vooral heel gezellig met een scherp oog voor talent.