Recensies

  • Het ei van Fabergé

    Willem van Zadelhoff
    Het ei van Fabergé

    Gelakte teennagels

    Bijna achterin Het ei van Fabergé, de tweede bundel van Willem van Zadelhoff, staat de reeks ‘Het dikke meisje zonder benen’. Het verhaalt van een meisje dat voor de trein springt, het overleeft maar haar benen verliest. Dit verhaal mengt zich met de vertelling van de ‘ik’, die droomt van het gerinkel van de bel van een onbewaakte spoorwegovergang en zich na het ontwaken afvraagt: ‘[...] hoe viel mijn bestaan te rijmen met rinkelende spoorwegovergangen?’ Telkens dringt zich het beeld op van de gelakte teennagels van het meisje:

    trouwens
    waaraan dacht het dikke meisje?
    dacht ze aan de nagels van haar tenen

    Het beeld van het meisje dat onder de trein vandaan wordt getrokken is aangrijpend. Het is alleen jammer dat hij er verder zo ‘dichterlijk’ mee omgaat. De thematiek van Van Zadelhoff draait rond het zijn en niet zijn, de vergankelijkheid, het vergeten. Klassieke dichtersthema’s. Hij weet er soms op een frisse manier over te schrijven, maar daar staat tegenover dat sommige vondsten wel erg nadrukkelijk zijn. Zo komt een volkomen oninteressante gedachte over uien (dat je ervan moet huilen en dat de bladachtige delen ‘rokken’ worden genoemd) drie gedichten later in de context van het meisje zonder benen terug:

    had je een rok aan
    of een broek
    die avond?

    Dat soort knipoogjes vind ik jammer, want Van Zadelhoff kan scherp observeren, heeft mooie beelden – en hij durft regels te schrijven die bijna lullig klinken (‘liften zoemen/ treinen razen/ maar liften zijn geen bijen/ en treinen zijn niet boos’). Misschien dat zijn gedichten met opzet zo gekunsteld zijn? Een Fabergé-ei is zo’n van juwelen gemaakt ei dat speciaal voor de Russische tsaren werd gemaakt. Op een bepaalde manier wel mooi. Maar ook kunstig. Kitsch.

    UitgeverVoetnoot
    Jaartal2014
    RecensentEdwin Fagel
    Editie2015-2