Recensies

  • Nieuw eiland

    Sander Meij
    Nieuw eiland

    Het moet niet te wild worden

    Het openingsgedicht ‘Afstand’ zet gelijk de toon van het debuut van Sander Meij.

            je wilde wat vragen
            wat ik wist van authentiek:
            dat was het hier nooit geweest

    Zo’n beetje alle thema’s van de rest van de bundel komen samengebald in deze en de andere vijf strofen van dit gedicht aan de orde. Het draait in deze bundel namelijk om de sleur van alledag, de zinloosheid van het bestaan, het onverbiddelijke verval en het onvermogen tot contact met de ander. Het gaat hier, kortom, over ontoereikendheid. De auteur zelf is een observator met een sterke neiging tot escapisme; de wens om de alledaagse werkelijkheid te ontvluchten. Het is het verlangen om een ‘nieuw eiland’ te creëren waar alles nog mogelijk is, maar wel op zo’n manier dat de dichter weet waar hij aan toe is, het moet niet te wild worden.

    beperk mij in mijn omgangstaal tot steeds een eerste zin
    dat lijkt mij het zachtzinnigst

    De gedichten in deze bundel passen perfect in de traditie van de neoromantiek; er worden dan ook geen originele thema’s behandeld in deze bundel, maar klassieke, die veel dichters voor Meij eveneens onder handen namen. Of nu hipsters aan bod komen of de oorspronkelijkheid van social media aan de kaak wordt gesteld, dat maakt niet uit, alles wordt benaderd met de thema’s van de neoromantiek in het achterhoofd.

    Verwacht evenmin woeste taalexperimenten in Nieuw Eiland. De gedichten zijn netjes gepolijst. Alle woorden zijn gewikt en gewogen en staan op de plaats waar ze horen. Daarin is ook het talent van de dichter terug te vinden. Sander Meij weet wat hij doet. En dat levert bij tijd en wijle prachtige zinnen op, maar over het geheel blijft het wat tam. Wie kwaadwillend is, zou kunnen zeggen dat de bundel wemelt van de schrijversvakschoolzinnetjes; van die zinnetjes die verwondering op een guitige of absurde wijze verwoorden. Wat uiteindelijk alleen maar resulteert in de eenheidsworst waar de poëziemarkt momenteel mee wordt overspoeld.

    Voor een tweede bundel is te hopen dat de dichter wat meer risico durft te nemen; dus meer verbeeldingskracht en minder veiligheid. En laat hem dan maar uit de bocht schieten, wat maakt het uit, want nu blijft het allemaal wel erg braaf op de gebaande paden.

    UitgeverNieuw Amsterdam
    Jaartal2015
    RecensentDaniël Dee
    Editie2015-3