Columns

Vanaf juli 2019 schrijft bijna wekeljks op deze plek een jonge, talentvolle columnist over poëzie in de breedste zin van het woord. Het huidige team van columnisten bestaat uit Daniëlle Zawadi, Malika Soudani, Quinten Langes, Willemijn Kranendonk, Rachel Rumai Diaz en Anne Bosveld. Het werk van de andere columnisten is natuurlijk ook terug te lezen.

 

<<Terug
  • Catharsis ≠ Therapie?

    Catharsis ≠ Therapie?

    Tijdens een workshop over spoken word workshops geven werd er in de groep gezegd:

    “Spoken word is geen groepstherapie.”

    We zaten in een kringetje waardoor ik ieders hoofd kon zien knikken. We hadden ons aan het begin één voor één voorgesteld en uitgelegd waarom we daar zaten. Ik zat daar omdat ik workshops volgen één van de leukste vormen van leren vindt. Maar, uiteraard, in het kader van lesgeven en voor de klas staan; dit is geen therapie.

    Als ik op het eerste ogenblik zelf zou moeten komen met een reden voor waarom dit geen therapie is, dan is dat omdat de workshopleider niet begon met te zeggen dat die een therapeut is. Volgens vind-een-therapeut.nl helpt therapie je op een draagbare manier emoties te voelen en naar jezelf te kijken om op die manier meer inzichten te krijgen.

    Oké…

    Die gedachte kwam weer naar bovendrijven toen ik afgelopen maand een spoken word open mic organiseerde voor Het Zwarte Schaap, onder de naam Crash Event. De bedoeling is dat mensen zich aanmelden en iets nieuws voor zichzelf proberen. Aan het einde van een avond vol aan voordrachten en muziek kon ik een denkbeeldige checklist afgaan met daarop wat je op zo’n avond kunt verwachten: leuke host, chille plek, persoonlijke verhalen, mensen die met elkaar connecten, lang blijven hangen en praten over het het allemaal was en hoe het allemaal zal gaan.

    Met spoken word zie ik dat er een drang is om persoonlijke ervaringen te delen. Naast het maatschappijkritische kenmerk dat vaak gebruikt wordt bij het omschrijven van spoken word, merk ik ook dat ik artiesten leer kennen door alleen naar hun voordracht te luisteren. Doordat de gedeelde verhalen zo persoonlijk zijn, leer ik ze meteen speciaal goed kennen. De kruising tussen persoonlijke verhalen en maatschappijkritiek is onmisbaar. 

    “Spoken word klinkt altijd zo boos en verdrietig,” liet ik me vertellen door een leerling tijdens een workshop die ik aan een middelbare school gaf.

    “Het feit dat ik besta, betekent dat ik de politiek niet kan negeren,” liet ik me vertellen tijdens een van mijn thee meet-ups door Geoffrey van der Ven, aka Unwanted Words Poet of The Year.

    Ik ervoer een milde existentiële crisis toen ik me aan het einde van het Crash Event afvroeg wat het doel is van dit allemaal? Als spoken word geen therapie is - geen manier is om met je gevoelens om te gaan - wat is dan wel het punt van een avond als deze? Wat doe ik nu met deze overtollige gevoelens? Is dit de catharsis waar Aristoteles het over had?

    Na een moment bezinken, was mijn antwoord op de laatste vraag ja.

    In het begin van de vierde eeuw schreef de Atheense filosoof de Poëtica, een boek over literatuur en voordracht. Volgens Aristoteles zou een goede tragedie genoeg angst en medelijden opwekken bij het publiek. Na afloop, na huilen, lachen, schrikken envoelenop de meest diepe manier door een voorstelling, is het publiek rein van emoties. De emoties hebben dan een plekje gekregen. Het publiek ondergaat dan een catharsis.

    Door op onze eigen manieren in cirkeltjes te zitten en zo onze amfitheaters te maken om om de beurt te spreken en luisteren naar boze en verdrietigeverhalen waarmee we ons compleet blootleggen, omgaan met emoties en weg kunnen lopen met een lichter hart, denk ik dat spoken word therapie is.

     

    *Disclaimer 1: De bedoelde spoken word setting betreft veiligere omgevingen waarin iedereen op diens eigen manier deelt (denk aan open mics, of praat cirkels), en dus niet voor een groep wolven voordragen.

    *Discliamer 2: vind-een-therapeut.nl is een betwistbare bron.

     
    8 december 2021