Columns

Vanaf juli 2019 schrijft bijna wekeljks op deze plek een jonge, talentvolle columnist over poëzie in de breedste zin van het woord. Het huidige team van columnisten bestaat uit Daniëlle Zawadi, Malika Soudani, Quinten Langes, Willemijn Kranendonk, Rachel Rumai Diaz en Anne Bosveld. Het werk van de andere columnisten is natuurlijk ook terug te lezen.

 

<<Terug
  • Pleisterplaats

    Pleisterplaats

    In een artikel in The Guardian pleit schrijver Ben Okri voor een ‘creatief existentialisme’ nu de wereld zoals we die kennen binnen een generatie ten einde lijkt te komen, omdat er niet getornd mag worden aan de mantra: geld boven een leefbare planeet.

    As a writer, it means everything I write should be directed to the immediate end of drawing attention to the dire position we are in as a species. It should speak only truth. In it, the truth must be also beauty. It means that everything I do must have a singular purpose. It also means that I must write now as if these are the last things I will write, that any of us will write. If you knew you were at the last days of the human story, what would you write?

    Wat zou ik schrijven? Zou ik herhalen wat ik al heb geschreven? Zou ik afscheids- en liefdesbrieven schrijven? Zou ik Koerdisch leren en naar Noord-Syrië vertrekken? Elke dag sta ik op en vraag me af in welke wereld ik vandaag leef. Ik rouw niet om de wereld die aan het verdwijnen is, omdat het een wereld is waarin ik niet thuis ben.

    Over de klimaatcatastrofe zegt schrijver Bayo Akomolafe in een interview met Wisdom of Trauma het volgende:

    I would say that we need new patterns of learning together that the university can not provide us. We need new ways of thinking of ourselves as growing beyond the individual. We can not afford to be saved any longer. Salvation is the imperative of the plantation. Now we must steer away, and we must learn collectively, steer away from the imperative of the cotton plantation. We must learn how to get lost together. It will emerge trans-locally. It will emerge from us learning to listen to place. Learning to gravitate towards incompleteness, because modernity is the paradigm of completion, purity, ascension, arrival. Now we are being invited to recognize that we are not all of that. We are not as coherent or as 'whole' as we think we are.

    Onvolledigheid betekent een uitnodiging, omdat het een herdefiniëring van onze waarden impliceert. Her-inneren zoals Machteld zei.

    Ik gaf haar eens een boek cadeau van de dichter David Whyte getiteld: Consolations The Solace, Nourishment and Underlying Meaning of Everyday Words. Het is een woordenboek, maar niet in de conventionele zin van het woord. Whyte keert de betekenis van tweeënvijftig woorden binnenstebuiten wat een intrigerende perspectiefwisseling oplevert. Ik blader naar: Solace.

    Solace is not an evasion, nor a cure for our suffering, nor a made up state of mind. Solace is a direct seeing and participation; a celebration of the beautiful coming and going, appearance and disappearance of which we have always been a part. Solace is not meant to be an answer, but an invitation, through the door of pain and difficulty, to the depth of suffering and simultaneous beauty in the world that the strategic mind by itself cannot grasp nor make sense of it.

    Denken in oplossingen heeft de wereld gecreëerd waarin we leven. Om onszelf te redden moeten we alles opgeven. Niet meer vastklampen. Elk construct bij het grof vuil. Geld. Grenzen. Het superioriteitsdenken van westerse samenlevingen, uitbuiting en verrijking. Alles wat tot dit punt in de geschiedenis heeft geleid. De drang tot vernietiging is ook een creatieve drangzei schrijver en anarchist Mikhail Bakunin. En dan kom ik ook een gedicht tegen van Whyte. Getiteld: Sweet Darkness:

     

    The night will give you a horizon
    further than you can see.
     
    You must learn one thing.
    The world was made to be free in.
     
    Give up all the other worlds
    except the one to which you belong.

     

    In deze strofes lees ik het omarmen van stuurloos. De nacht maakt niet blind, want dat zijn we al. De contouren van een nieuw verhaal.


    1 december 2021