Columns

Vanaf juli 2019 schrijft bijna wekeljks op deze plek een jonge, talentvolle columnist over poëzie in de breedste zin van het woord. Het huidige team van columnisten bestaat uit Daniëlle Zawadi, Malika Soudani, Quinten Langes, Willemijn Kranendonk, Rachel Rumai Diaz en Anne Bosveld. Het werk van de andere columnisten is natuurlijk ook terug te lezen.

 

<<Terug
  • Blijf in de ring

    Blijf in de ring

    Ik stond peinzend onder de douche nadat ik vorige maand mijn eerste column naar de redacteur had gemaild. Het was geen column, eerder een brokstuk van mijn beleving van poëzie.Ik werd boos, waarschijnlijk een verkapt gevoel van falen, omdat het niet lukte een column te schrijven. Het deed me denken aan een Post-it die ik ooit naast mijn toetsenbord had geplakt toen ik aan een reeks gedichten werkte. Hierop stond met zwarte viltstift geschreven: “Blijf in de ring”.

    Ik heb vroeger veel gebokst en was er waarschijnlijk goed in omdat ik banger was voor mezelf dan voor de tegenstander. Terugkijkend heb ik de boksring vooral ervaren als een zone waarin twee mensen zwaar tegen elkaar aan ademen, verlangen naar een kruk in de hoek. Alles is daar oorlog. Het schrijven van poëzie onderga ik als in de boksring staan, bij allebei zet ik mezelf continue op het spel. In de boksring hebben woorden geen verlangen om gezamenlijk een gedicht te worden, daar is geen tijd voor. Ze zijn bezig met niet langer dan acht tellen op de grond te blijven liggen. Dat is niet mooi. Dat is oprecht. Mijn woorden vechten of rusten uit in de hoek. Ik geloof niet dat ze iets anders kunnen.

    Het gedicht is geen gedicht, maar een gevecht met soms een pauze. Ik schrijf een woord op en sta in de boksring. Ik vecht, observeer en coördineer. Ik besluit welk woord in de ring stapt en welk woord absoluut buiten moet blijven, afhankelijk van mijn gedachtes, weerstand, schaamte, verlangen, angsten, driestheid en toevlucht. Het gevecht is een poging tot mijn hoofd. Waarvan rusten mijn woorden uit? Het proberen te begrijpen van mezelf.

    ‘Blijf in de ring’ betekent: houd oogcontact.

    Het is kakenbijtende concentratie, ontleding van wat zich voordoet. Oogcontact is het wezen van de boksring, de spil waartoe elk besluit tot een woord herleid kan worden. Er is oogcontact met het gevecht en in het gevecht, hier is geen eenduidigheid en als het daarop lijkt is het een woord met overmoed. De rust in de hoek kan teder zijn. Het oogcontact volgt, signaleert iedere verandering. Er wordt gebukt, ontweken, maar de rug wordt niet toegekeerd.

    Mijn woorden keren nooit hun rug toe.


    17 november 2021

    foto: Sabrina van den Heuvel