Columns

Vanaf juli 2019 schrijft bijna wekeljks op deze plek een jonge, talentvolle columnist over poëzie in de breedste zin van het woord. Het huidige team van columnisten bestaat uit Daniëlle Zawadi, Malika Soudani, Quinten Langes, Willemijn Kranendonk, Rachel Rumai Diaz en Anne Bosveld. Het werk van de andere columnisten is natuurlijk ook terug te lezen.

 

<<Terug
  • Wat blijft hangen?

    Wat blijft hangen?

    Begin juli volgde ik in het centrum van Rotterdam mijn Google Maps aanwijzingen richting MONO. Ik was er al eens eerder geweest om een workshop van The Writer's Guide te volgen, maar dat voelde lang geleden. Ik dacht aanvankelijk dat het voor de covid crisis was, maar realiseerde me ineens hoe we in de hippe bar ruimte 1.5 moesten aanhouden. 

    Begin juli vervielen dat soort regels. Opeens mogen evenementen, restaurants, bioscopen en zo ook spoken word avonden. De mondmaskers in de supermarkten waren zo snel afgegaan dat ik me met een slecht gevoel in m'n onderbuik afvroeg; wat blijft er hangen na de covid crisis? Na het telkens versterken en verslappen van de maatregelen. Toen ik MONO had gevonden werd ik bij de ingang direct gegroet door iemand wiens gezicht en werk ik ken - maar hoe heette hij ook alweer? We noemden elkaar niet bij naam toen we het ja-ja-gesprek hielden:

    Hij: "Ja hoor! Jij ook hier?"
    Ik: "Ja, jij ook?"
    "Ja, ik dacht waarom ook niet?"
    "Ja, ik dacht ook waarom niet?"
    "Ja hè."
    "Ja."
    "Ja dat dus."


    Ook al was ik alleen gekomen, ik vertrouwde er ondanks mijn sociale awkwardness op gezelschap te vinden, net als die eerste keer. Dat was in 2017, mijn kennismakingsmoment met de Rotterdamse scene. Er viel me toen iets op aan het publiek en de optredens van spoken word avonden. Dit keer ook. Op het podium staat Karim, een goede vriend van me, en naast me neemt Sydney Lowell plaats, oprichter van We The People.... We kennen elkaar allemaal, als performer, schrijver, ondernemer en aandachtzoeker. Conclusie:



    Tijdens de eerste golf van de covid crisis nodigde Spraakuhloos iedereen uit om een tegeltje op hun Instragramfeed te vullen met een kortet ekst. Tekst op afbeelding: "Iedereen die jij kent kent iedereen die jij kent kent te negeren en is bekend met jouw kunst" https://www.instagram.com/p/B_DJ2YIJgtv/


    Sydney en ik hebben zitten brullen van plezier, net zoals de rest van het Sprazzz publiek. Het ging om drie makers, Benzokarim, Siham Amghar, Tyler Koudijzer, een jazzband onder leiding van Alexander van Popta, DJ Winter, zangeres Rachel Melanie en Ivan Words als host. Zij waren de online Instagram hype waard. Het was een volle bak, van mensen en emotie. Ik was zo blij weer te mogen genieten van dingen die in essentie simpel zijn. Want plezier vraagt niet om complexiteit.

    Het vraagt om een deel van dat oude normaal. Dat zorgeloos samen zijn, en focussen op de spreker, de kunst en niet de headlines met covid nummers. Maar misschien waren we ook giddy op zo'n kinderachtige manier; het voelde aan als snoepen omdat we nu pas weten dat het uit een trommel komt waarvan de deksel ieder moment weer kan worden dichtgedaan. Is dat het nieuwe normaal? Er moet toch wel iets zijn blijven zijn hangen van hoe we wiegelen tussen de versoepelingen; twee stappen naar voren en dan weer één achteruit. Ik mag hopen dat we wel iets geleerd hebben.

    Na de high van de avond, terwijl ik in mijn trein terug richting Den Haag reed, vroeg ik me af wat het dan is dat blijft hangen als we na covid weer terugduiken in het oude normaal. Achter mijn oren hingen de bandjes van mijn mondmasker. De rand ervan drukte tegen de onderkant van mijn oogleden terwijl ik de laatste snippets van de avond met mijn telefoon filmde. Een column, een video, WhatsApp spraakmemo's over hoe gezellig het was. Misschien blijven alleen vibes hangen.





    28 juli 2021