Columns

Vanaf juli 2019 t/m februari 2020 schreef iedere week een jonge columnist over poëzie in de breedste zin van het woord. Deze columnisten waren Kevin Amse, Maureen Ghazal, Siham Amghar, Hava Özbas en Willemijn Kranendonk. Vanaf december 2020 start een nieuwe groep jonge columnisten met schrijven over poëzie. Dit zijn Daniëlle Zawadi, Malika Soudani, Maxime Garcia Diaz, Maxine Palit-de Jongh en Quinten Langes. Maureen Ghazal en Willemijn Kranendonk blijven ook columns schrijven. Dus iedere week weer een nieuwe column over poëzie.

 

<<Terug
  • Januari is altijd moeilijk

    Januari is altijd moeilijk

    Januari is altijd moeilijk. Na dit zo’n twintig keer meegemaakt te hebben, trek ik deze conclusie. Het is dat opnieuw wakker worden onder de leus van een nieuw begin. Het nieuwe jaar, de nieuwe kansen. Dit is het begin van het volgende hoofdstuk.

    Wanneer ik aan januari denk dan zie ik een leeg Word-document voor me; een lege bladzijde in mijn notitieboek; wellicht een goed opgeladen OV chipkaart. Er is ruimte om te bewegen. De ideeën voor een nieuw begin zijn er. Het plot heb ik in mijn hoofd, nu nog even op papier zetten, of het nu poëzie is of spoken word dat begeleid wordt door geklap en gestamp.

    Deze ideeën dan ook echt uitvoeren lukt me meestal in een hoge vaart tot ongeveer een week voor februari; tot aan de tweede bladzijde van mijn notitieboek. Het is de stortvloed aan het begin van januari, wanneer we alles willen doen, die creëren moeilijk maakt.

    Wat als een vlot begin wordt ervaren in de ruimte die we in januari creëren, het ‘bingen’ van schrijven, wordt meestal gevolgd door een vorm van depressie en uitputting. Dit komt volgens psychologie professor en auteur over schrijven, Robbert ‘Bob’ Boice door een gebrek doeltreffend en plannend werken. Herkenbaar. Het beladen begin van zo’n proces heeft op latere stages meestal een tegenwerkende kracht. Ik herken dit in virale tweets in het midden van vorig jaar, die iets zeiden in de trant van ‘Wist je nog aan het begin van 2020, toen we dachten dat dit ons jaar zou zijn… ha!’

    Wat mijn lege Word document moeilijk maakt is dat de mogelijkheden eindeloos zijn. Ik heb de neiging te ‘bingen’ en alles te geven voor een goed begin. En januari begint niet voor iedereen in januari. We eindigen het schooljaar ergens in juli. Het jaar begint in dat geval in september, halverwege mijn notitieboek. Wellicht halverwege een verhaal dat ik vertellen wil.

    Januari is altijd moeilijk…?

    Nee, want opnieuw mogen beginnen aan een gedicht helpt. Het is soms beter om het oude te laten rusten. Of zoals iedere spoken word workshop begeleider die ik bezoek me vertelt na een ronde speedwriting, “It’s time to kill your darlings” of “clean slate!”.

    Nee, want hoe is het mogelijk dat ik binnen één workshop uur vijf gedichten heb geschreven? Hoe is het mogelijk dat ik binnen één maand twee boeken heb geschreven? Hoe kan het dat januari na de bodemloze december is en dan tóch zo voortvloeiend is?

    De lat ligt dan hoog. Soms te hoog voor de rest van het schrijfproces. De goede voornemens en successen bestaan dan uit een winterheld die in zijn sjaal oververhit zal zijn in de zomer – of maart, aangezien de klimaatverandering ons begrip op seizoenen steeds minder betekenis geeft.

    Maakt dit wat uit voor de woordkunstenaars (“Ik ben geen woordkunstenaar! Ik ben een...”) van nu? In de huidige context hoeft januari niet veel te doen om beter te zijn dan 2020. Vandaar dat het belangrijk is dat we te letten op de datums; de pagina’s van onze notitieboeken en onze OV chipkaart saldo’s. Laten we beseffen dat dit een momentopname is. Voor we het weten is de maand voorbij, de lock-down over, en de wereld virus en oorlog vrij…

    Januari is altijd moeilijk.


    13 januari 2021