Columns

Vanaf juli 2019 t/m februari 2020 schreef iedere week een jonge columnist over poëzie in de breedste zin van het woord. Deze columnisten waren Kevin Amse, Maureen Ghazal, Siham Amghar, Hava Özbas en Willemijn Kranendonk. Vanaf december 2020 start een nieuwe groep jonge columnisten met schrijven over poëzie. Dit zijn Daniëlle Zawadi, Malika Soudani, Maxime Garcia Diaz, Maxine Palit-de Jongh en Quinten Langes. Maureen Ghazal en Willemijn Kranendonk blijven ook columns schrijven. Dus iedere week weer een nieuwe column over poëzie.

 

<<Terug
  • Poëzie & magie

    Poëzie & magie

    Sinds een paar jaar probeer ik mijzelf zo nu en dan af te stemmen op de cyclus van de maan. Door middel van rituelen sta ik stil bij de verschillende maanfasen. De volle maan geeft ruimte voor persoonlijke ontwikkeling. Een volle maan gaat over in een afnemende maan, de fase waarin ik mag loslaten wat ik niet meer nodig heb om mij klaar te maken voor een frisse start: de nieuwe maan. Dertig december was de laatste volle maan van 2020. Een dag later luidde ik samen met een paar familieleden het nieuwe jaar in. Hét moment om een jaar af te sluiten, terug te kijken op wat is geweest en een blik te werpen op wat nog gaat komen.

    Ter voorbereiding op de volle maan, oudjaarsavond en nieuwjaarsdag kocht ik de dichtbundel the lost spells van Robert Macfarlane geïllustreerd door Jackie Morris. Een bundel vol poëzie in woord en beeld die volgens de flaptekst fungeert als spreukenboek. Macfarlane noemt de gedichten spell-poems en schreef deze om aandacht te besteden aan en de magie op te roepen van organismen waarvan het nut vaak wordt vergeten; de planten, bomen, bloemen en dieren met wie mensen de aarde delen. the lost spells begint met een spell-poem over de rode vos. Een gedicht waarin de verborgen vos in ieder mens wordt aangesproken en uit diens schuilplaats wordt gelokt om de rest van het boek op speelse en onderzoekende wijze te kunnen ontdekken en gebruiken:

     

    I am Red Fox – why do you need me?
    I am your double, your ghost your other,
    The spirit of wild, the spirit of weather,
    Red is my fur and red is my art,
    And red is the blood of your animal heart.

     

    Macfarlane nodigt de lezer uit het boek mee naar buiten te nemen en de spell-poems hardop uit te spreken. Met die suggestie in mijn achterhoofd lees ik de teksten als eerbetoon aan de natuur waarin de auteur en illustrator hun angst laten doorschemeren over de mens die zich daarbuiten lijken te plaatsen. Ze vragen de lezer zichzelf als onderdeel van de wilde natuur te zien zonder zich boven haar te plaatsen. Daaruit ontstaan spreuken die mij wijzen op wat het land en zijn leven te bieden hebben. Het doet mij denken aan de hedendaagse poëzie die, in mijn (online) filterbubbel vaker wel dan niet, een activistische en/of politieke ondertoon voert.

    Steeds meer mensen lijken zich onbeschaamd te verdiepen in heidense spiritualiteit waardoor je woorden als ‘magie’ en ‘spreuken’ kunt noemen zonder dat men direct denkt aan heksen met punthoeden, wratten en bezemstelen. In plaats daarvan wekt magie een interesse op in de wonderen van de natuur en verbindt daarmee mensen met andere subjecten. Die verbinding creëert een bewustzijn over de klimaatcrisis en ongelijkheid tussen diersoorten en wat dat de wereld en dus ook de mensen kost. Activisme is daarmee tot kunst verheven. Een kunst die zich in mijn omgeving, vol schrijvers, muzikanten en spoken-word artiesten, bevindt tussen poëzie en magie. Een kunst die de lezer laat genieten van een al dan niet esthetische compositie van woorden en tegelijkertijd aanspraak doet op het praktiserend vermogen van de mens om daad bij woord te voegen.


    6 januari 2021


    Foto: Jan Haerer