Columns

Vanaf juli 2019 t/m februari 2020 schreef iedere week een jonge columnist over poëzie in de breedste zin van het woord. Deze columnisten waren Kevin Amse, Maureen Ghazal, Siham Amghar, Hava Özbas en Willemijn Kranendonk. Vanaf december 2020 start een nieuwe groep jonge columnisten met schrijven over poëzie. Dit zijn Daniëlle Zawadi, Malika Soudani, Maxime Garcia Diaz, Maxine Palit-de Jongh en Quinten Langes. Maureen Ghazal en Willemijn Kranendonk blijven ook columns schrijven. Dus iedere week weer een nieuwe column over poëzie.

 

<<Terug
  • Taal is ook een stem

    Taal is ook een stem

    Ik denk aan de schrijver met de klankgang in zijn huis. In de gang schreef hij teksten met zijn stem. De muren weerkaatsten op hun beurt klanken. De schrijver luisterde naar het vloeien en of de tekst nog iets nodig had. Want taal is niet enkel letters op papier. Taal is ook een stem.

    Taal kan zingen, taal kan een sprint trekken en dan plots stilvallen om even later weer te klinken. Taal is het fluisteren van woorden, het aankondigen van een titel, een pauze tussen twee zinnen.

    Een docent van het Conservatorium in Antwerpen zei eens op een podium pas woorden uit te spreken als je ze ook daadwerkelijk voor je ziet en voelt: als de woorden door je lichaam stromen en ze datgene aanraken wat je wil vertellen. Je stem zal dan vloeiender woorden dragen.

    Tijdens mijn uitwisseling in Antwerpen oefende ik mijn stem. Ik sprak met logopedisten en stemcoaches. Mijn stem werd een instrument waarmee ik uiting gaf aan mijn teksten. Ik verbaasde me dat mijn stem zo ver kon reiken, dat er zoveel mogelijk was. Geleidelijk raakte ik ermee vertrouwd en verweefde ik ook zang – iets wat ik lange tijd als aparte vorm zag – in een stuk.

    Bij het schrijven gebruikte ik zelf bedachte leestekens om klanken en ritmes van woorden weer te geven. Bij het weglaten van de letters ontstond een nieuw alfabet.

    Vorig jaar woonde ik een avond bij in Verhalenhuis Belvedère in Rotterdam. Zangeressen Sanne Rambags en Maryanka Golovchenko traden samen op. Ze zongen gedichten van Najwan Darwish, waaronder Rivier. Ze verkenden met hun stem zinnen zoals een rivier haar oevers verkent. ‘Als er een rivier was die het Kamelgebergte zou splijten/ en in de zee zou uitmonden/ zou ik hem de rivier van de afwezigen noemen/ dan had ik hem de tunnel van verlossing genoemd/ dan had ik je dagen erin geworpen en laten wegspoelen naar de monding/ als er maar een rivier was.’

    Het gedicht, dat ik eerder in literair tijdschrift De Gids had gelezen, leek anders te zijn opgebouwd. Waar ik de zinnen op papier met mijn eigen stem las werden tijdens het optreden andere woorden beklemtoond en werd er op wisselende plekken gepauzeerd waardoor de zinnen een nieuwe betekenis kregen. Ik kon alleen maar denken aan hoe bijzonder het is dat een stem een gedicht kan lijken te herschrijven.

    Dit jaar zijn veel voordrachten gecanceld. Ik schrijf weer voor papier. En met het verdwijnen van de live performances verdwijnt ook steeds vaker mijn stem als instrument. Maar met het nieuwe jaar in zicht worden er weer voorzichtig performances gepland en heb ik het voornemen mijn stem vaker te gebruiken, om samen te werken met muzikanten en poëzie op een nieuwe manier te ontdekken.

    Ik kijk er nu al naar uit een eigen klankgang in te richten.


    31 december 2020