Nieuws

<< Nieuws
  • Poetryslam #8: Giovanni Baudonck

    Poetryslam #8: Giovanni Baudonck

    Gepubliceerd: 9 december 2018

    Merlijn Huntjens interviewt tien poetryslammers over poetryslam. In aflevering 8: Acteur, regisseur en woordkunstenaar Giovanni Baudonck. In 2017 werd hij tweede tijdens het BK Poetry Slam.

    Welke thema’s wil je in jouw werk aansnijden?
    “Meestal schrijf ik uit noodzaak: omdat iets me aan het hart gaat. Na de Mawda-affaire (de Koerdisch-Iraakse peuter die in mei tijdens een achtervolging werd neergeschoten door de Belgische politie, red.) was ik bijvoorbeeld zo kwaad en gefrustreerd door alles wat ik door de media voorgeschoteld kreeg, dat ik er iets over móest schrijven. Die affaire ging voor mij niet over politiek of migratie, maar over een mensenleven: iemand die onnodig gestorven is door het rechtse klimaat dat op dit moment overal heerst en gebruikt werd als instrument om aan politiek te doen. Soms is schrijven in tijden van onmacht de enige daad die je als persoon kan verrichten. Ik vind het belangrijk die tekst telkens opnieuw op het podium brengen zodat haar verhaal niet wordt vergeten."

    Wat betekenen de thema’s ‘afkomst’ of ‘identiteit’ voor jou? Spelen die een rol in je werk?
    “Afkomst definieert mijn identiteit niet, maar maakt er wel deel uit van. Uiteindelijk overstijgt mijn identiteit mijn afkomst omdat die gevormd is vanuit mijn omgeving, interesses, passies, idolen, de boeken die ik heb gelezen, etc.”
    “Toen ik jong was had ik geen besef dat er zoiets als afkomst bestond. Het is pas later en dankzij anderen dat je je dat realiseert: bij je eerste politiecontrole, je eerste racistische opmerking, het eerste artikel dat je leest over afkomst, wanneer je voor het eerst het woord ‘allochtoon’ hoort of ‘migrant’. Voor mij is het belangrijk om die dingen aan te kaarten in mijn teksten zonder in een slachtofferrol te vervallen. Zodat andere mensen die hetzelfde hebben meegemaakt of meemaken zich ook vertegenwoordigd voelen.”

    Op je website spreek je niet van ‘poëzie’ of ‘slam’, maar van ‘spoken word’. Wat is het verschil? En hoe was het om tweede te worden tijdens het BK Poetryslam?
    “Ik zie mezelf als woordkunstenaar. De vakjes waarin mensen geplaatst worden, vind ik beperkend. Als iemand teksten op een podium voordraagt en zegt ‘ik ben slammer’, dan is hij een slammer. Als diezelfde persoon zegt ‘ik ben dichter’, dan is hij een dichter.”
    “Slam is ontstaan uit een beweging die het woord wilde geven aan alle lagen van de bevolking toen poëzie enkel toegankelijk was voor een bepaalde bevolkingslaag. Zo zie je mensen die a capella rappen, ‘intimistische’ teksten brengen, proza voordragen of zelfs comedy-artiesten die sketches brengen. Ik denk dat slam toegankelijker is omdat het een breder publiek aanspreekt.”
    “Het BK was een zenuwslopende, maar geweldige ervaring. Het publiek reageerde actief op de teksten van de performers. Daardoor had ik echt het gevoel dat mijn teksten werden begrepen. De connectie met het publiek vind ik belangrijk. Ik had nooit verwacht dat ik tot in de finale zou geraken. Ik denk dat het BK me op dat moment heel wat meer vertrouwen heeft gegeven in mijn capaciteiten als woordkunstenaar.”

    SOLEDAD BROTHERS

    Nog voor je longen wisten dat het ademen kon,
    nog voor je uit je eigen slijk kroop
    Nog voor je weten was
    werd de grond waaruit je ontsprong
    van onder je voetzolen gerukt.

    Vervreemd van de bron werd jij klei,
    gekneed in een vorm waarin je nooit zou passen.
    Gehuld in schapenvacht,
    gevild en geslacht,
    leerde jij om misvormd door het leven te gaan.

    Nog voor je wist wat dromen.
    Nog voor je tong klanken konden vormen,
    werd je stem je ontnomen,
    snoerden ze jou de mond,
    kreeg je de naam hond opgedrongen,
    geconditioneerd te geloven
    dat je alleen falen kon. 

    Elke stap gezet
    werd voor jouw vastgelegd.
    Je leerde stappen
    tussen de regels om niet af te wijken.
    Bij je eerste stap
    werd je grondrecht ontzegd.
    Bij je tweede stap
    werd je recht op recht ontzegd.
    Bij je derde stap
    werd je toekomst begrensd,
    tot er uiteindelijk niets meer te begrenzen viel
    waardoor stap vier werd overgeslagen.

    Levenslang zag je hoe de overkant
    alles overnam,
    aan een grens van een kooi
    die almaar kleiner werd.
    Over de grens werd je gedreven
    en herboren tot mens.
    Opstandig vormde je daar je hand tot steen,
    hield het triomfantelijk in de lucht,
    en met alle liefde voor je medemens
    stuwde je je arm vooruit in volle kracht,
    richting de loop van een geweer
    naar jouw gericht, en liet los.

    In een fractie van een seconde kon je voelen
    hoe de wind de toppen van je vingers streelden,
    proefde je vrijheid onbegrensd
    en wist je… ik kan nooit meer terug.

    Daar waar woorden tekort schoten,
    schoten zij terug zonder woorden.
    3 maal om precies te zijn.

    De eerste schot was voor de stap teveel.
    De tweede schot was voor de schrik dat je zou herrijzen,
    uit een graf bij jouw geboorte gegraven.
    De derde schot was uit angst dat anderen
    net als jou de regels zouden bevragen,
    een eigen wil zouden ervaren
    waardoor zij op hun beurt
    opstandig hun handen tot stenen zouden vormen,
    met het besef dat er geen weg terug is.

    Vaarwel Soledad brothers!


    Beeld: beslam.be