Nieuws

<< Nieuws
  • Spoken word-dichter van mei: Sandy Bosmans

    Spoken word-dichter van mei: Sandy Bosmans

    Gepubliceerd: 1 mei 2018

    Wat is spoken word en wie zijn die spoken word-dichters nu eigenlijk die zo hard aan de weg timmeren? De koningin van de spoken word, Babs Gons, introduceert tien dichters. Deze maand: Sandy Bosmans.


    Sandy Bosmans is zo iemand van wie je vermoedt dat ze net iets liever op het podium staat dan niet. Deze Ghanees-Nederlandse woordkunstenaar is nog jong maar ze treedt al jaren op. Ze heeft vaak meegedaan aan poetry slams en stond in 2016 in de halve finale van de NK Poetryslam. Sinds vier jaar maakt ze onderdeel uit van de Poetry Circle Nowhere en ze was ook onderdeel van Talentlab van het Bijlmerparktheater.

    Ze organiseert sinds een jaar samen met een groep collega’s het platform Art Harder, een tweemaandelijkse zeer populaire spoken word avond in T’s, een theebar in Amsterdam West. En onlangs stond ze in de spoken word voorstelling Rauw (v/v) van Poetry Circle Nowhere en Lost Project. Een voorstelling die binnenkort nog zal spelen in theaters door het land.




    wanneer mijn hand op zijn wang ligt
    zie ik donker versus licht
    al weet ik dat
    hij net zo donker
    als licht is 
    zie je dat niet
    aan zijn gezicht
    dus wanneer mijn hand
    in zijn hand zit
    merken we soms 
    of eigenlijk alleen op straat
    wat voor verschil
    dit zogenaamd is
    dat het voor sommigen
    nog steeds een vreemd
    aangezicht is
    dat zijn gezicht
    in teint 
    niet hetzelfde als de mijne is 
    terwijl we zo hetzelfde zijn
    van binnen
    en ik heb t niet over persoonlijkheid
    ik heb t over het blinde
    de andere persoonlijkheid blind
    kunnen beminnen
    ik weet niet eens waar 
    ik moet beginnen
    uit te leggen hoe gezegend ik ben
    dat ik mocht kiezen
    dat ik verliefd geworden ben op iemand
    die ik nu zo goed ken
    dat ik vergeet dat hij er voor de buitenwereld
    zo uitziet
    zo licht zo wit
    zo wit als ons kind ook is
    hebben zij beiden een donkere geschiedenis
    want mijn moeder stroomt door mijn zoons
    aderen
    en dat geldt ook voor mijn zoon zijn vaders voorvaderen
    we zijn met zijn allen arisch 
    maar zeker ook
    afrikanen
    we eten daarom allen met ons rechterhand

    diezelfde hand die we anderen toereiken
    als ze net iets te lang naar ons
    kijken

    wanneer mijn zoon met zijn hoofd op mijn borst ligt
    voel ik niets anders dan een warm licht
    ook niet iets wat je zult zien aan zijn gezicht
    het is iets wat ik weet
    al houd ik mijn
    ogen
    dicht