Clubkeuze

Elke editie kiest een panel van poëziekenners de meest interessante bundel van het seizoen. Awater-abonnees krijgen deze Clubkeuzebundel automatisch thuisgestuurd. Hieronder vindt u een overzicht.
  • 2016-2

    2016-2

    Een poëtische tour de force

    Om uit een ongekende hoeveelheid toegezonden bundels – vierentwintig in totaal – de beste te kiezen, lijkt een ondoenlijke taak. Er was bovendien sprake van een grote diversiteit. Van sonnetten tot ongebreideld vrij vers, van lyriek tot sobere bezinning: bijna iedere vorm kwam voor. Ook inhoudelijk waren de verschillen aanzienlijk: van natuurgedichten tot asielzoekersproblematiek, van tijdsschetsen tot haast wiskundige formules, van mystieke ernst tot ernstige grappenmakerij – geen register bleef onbenut. Niet zo gek dus dat de beide juryleden ieder tot een ander oordeel kwamen over de vraag welke bundels de beste waren.

    Maar wat de allerbeste bundel was, daar was de jury het binnen vijf minuten over eens. Met Zing Zing schreef Peter Verhelst een werk dat op ieder niveau bewonderenswaardig is. Niet alleen spreekt er ambitie en noodzaak uit, ook zit de compositie bijzonder ingenieus in elkaar. Zing Zing laat zich niet alleen lezen als een verzameling verzen, maar ook als één totaalwerk, waarin ieder gedicht de anderen laat resoneren.

    Deze resonantie vindt ook plaats tussen de twee hoofdpersonen uit de bundel. Twee geliefden, die, zo lijkt het, bezig zijn aan een reis. Een reis naar elkaar, en een reis naar iets hogers, iets onbereikbaars, dat hen zou kunnen verbinden. In de eerste afdeling, 'alsof we onszelf naar een zonsverduistering zagen kijken', beklimmen ze een berg. 'Ik dacht dat ik het na al die jaren beter zou weten', verzucht de een. Maar het is mistig aan de top. Dan:

                 Uit de mist horen we – bij elke stap gooien ze

                witte kleren voor zich uit – horen we

                een doorzichtig koor op ons af komen.

     Wat zingt, in Zing Zing, is dat wat niet wordt gezien. Het wordt gehoord in de resonantie tussen dingen en mensen. Mensen die elkaar ook bijna, maar net niet helemaal kunnen zien. Zing Zing is een bundel als een boventoon, ongrijpbaar en tegelijk onmiskenbaar aanwezig. Een poëtische tour de force en tegelijk teder, persoonlijk, dicht op de huid. Aan Zing Zing heeft de clubkeuzejury haar beide harten voorgoed verloren. Het is nu aan de leden van de Poëzieclub om datzelfde te doen.

    Ellen Deckwitz en Joost Baars