Clubkeuze

Elke editie kiest een panel van poëziekenners de meest interessante bundel van het seizoen. Awater-abonnees krijgen deze Clubkeuzebundel automatisch thuisgestuurd. Hieronder vindt u een overzicht.
  • 2018-3

    2018-3

    Taalslingers en koppiekrauwende cellen
    Vicky Francken en Thomas Möhlmann

    Op de kop af dertig jaar na haar debuut De reis naar het welkom geheten, waarmee ze de allereerste Buddingh’-prijs voor de neuzen van onder meer Pieter Boskma, Arjen Duinker, Tomas Lieske en Charles Ducal wegsnaaide, laat Elma van Haren haar elfde dichtbundel verschijnen: Zuurstofconfetti. Het is waarschijnlijk de meest taaldronken, hypersensitieve bundel die u dit jaar onder ogen zult krijgen. Alles en ieder- een lijkt welkom op het poëziebanket dat Van Haren aanricht, van uitgestorven mensachtigen tot Carlos Castaneda, van ‘het hoofd van de afdeling potten bakken van de kunstacademie’ tot ‘een miniem rood beestje op mijn papier’: de dichter hangt haar weelderige taalslingers alvast voor ze op, maar de gasten moeten er wel zelf een feestje van zien te maken. Want hoe vol, kleurrijk en smakelijk het ook moge zijn, het gaat er lang niet alléén maar vrolijk aan toe, wat ongetwijfeld te maken heeft met de eregast: 'je brutaal/ fluorescerend “ik”, met z’n 'hoefschrapend hart'. Dat ik is niet snel tevreden, vraagt zich bij haast alles af: maar hoé dan? Hoe kunnen mensen overeind blijven in Toulouse, waar het zo ‘hachelijk toeven’ is? Hoe geloven westerlingen dat ze ‘hun koppiekrauwende cellen/ in het gelid’ kunnen houden door maar genoeg Boeddha’s op hun vensterbank te zetten? Hoe lukt het anderen om zomaar te gaan slapen, de deur uit te gaan voor een date, geen last te hebben van geschreeuw, van de lente, zich te voegen naar opgelegde voortplantingsdrang. Vanuit een overgevoeligheid voor prikkels en tegelijkertijd een niet aflatende drang naar nieuwe indrukken en inzichten, afwisselend gulzig en sceptisch, improviserend en (semi)systematisch, blijft het ik zoeken naar grip, houvast, overzicht, evenwicht, maar ja:

    'Denk je net: Hé, wat een prachtige balans!, snerpt het zonlicht zijn guillotine naar beneden'